Raymond Taams - ‘Vandaag is mooi en vol genoeg’, schreef iemand op een betonnen bankje tegenover het Rabo-hoofdkantoor aan de Croeselaan. ‘Zo is het’, denk ik voortwandelend, ‘vandaag is mooi en vol genoeg, het is niet erg als ik vandaag geen nieuw Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst schrijf’.

Gedurende een seconde van geestelijke tevredenheid adem ik droge, koude lucht in, kijkend naar de laagstaande zon, over een uur gaat het schemeren.

Ik houd mezelf voor de gek, want mijn hoofd broedt sinds vanmorgen op een nieuw Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst. In mei startte ik deze serie, de eerste maanden ging het moeizaam, nu produceer ik ongeveer wekelijks een aflevering, de laatste bijna zeven dagen terug, daardoor kriebelt het.

‘Je kunt niet overmand worden door tevredenheid’, schiet me een uitspraak te binnen van de in ADHD gespecialiseerde Amerikaanse psychiater Edward Hallowell. Hij zei dit in een YouTube-video over piekeren bij ADHD, volgens Hallowell vinden ADHD’ers het onbewust fijn om doemscenario’s eindeloos te herkauwen, het geeft ze scherpte en focus, alsof ze naar een horrorfilm kijken.

Zijn theorie klopt, sinds ik mij – als officieel gediagnosticeerde ADHD’er – bewust ben van dit mechanisme, word ik minder vaak opgeslokt door oeverloos malen. Met de grap dat je niet kunt worden overmand door tevredenheid wilde Hallowell waarschijnlijk het contrast met de ontevreden toestand van gepieker schetsen. 

Toch zou ik mij graag eens laten meesleuren door tevredenheid, ik stel mij voor dat ik langs het hoofdkantoor van de Rabobank aan de Croeselaan loop, op een betonnen bankje de handgeschreven tekst ‘Vandaag is mooi en vol genoeg’ lees, om vervolgens thuis spinnend als een kat achter mijn bureau plaats te nemen, zelfgenoegzaam mijmerend over alle geweldige stukken die ik tot nu toe schreef.

Aflevering vijftien van ‘Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst’ zou ik spontaan vergeten te vervaardigen.