Raymond Taams -  ‘Zitten mensen wel op dit gelul te wachten?’, dacht ik na het lezen van mijn eerste elf Door Een Mens Geschreven Stukken Tekst. Gelukkig produceerde mijn hoofd er meteen een gedachte naast: ‘Hoe kun jij nou weten waarop mensen wachten Raymond, dat is toch allesbehalve jouw verantwoordelijkheid?’.

Zo is het, misschien wacht u ook wel nergens op, bent u tevreden met uw leven, die kans lijkt me overigens klein als ik naar de gespannen koppen in het Utrechtse straatbeeld anno 2025 kijk. Maar goed, laat ik eens ongegeneerd vertellen over mijzelf, mijn Door Een Mens Geschreven Stukken Tekst moeten persoonlijker, besloot ik na het lezen.

Tja, en daar wordt het ingewikkeld, want hoewel ik u dolgraag zou onderhouden over mijn midlifecrisis die soms aanvoelt als een endlifecrisis, vind ik het lastig die drempel over te gaan – kom niet zeuren nu, doorschrijven, vertel de mensen hoe je je vanmorgen bij een kop koffie realiseerde dat je binnen de redelijk afzienbare termijn van vijftien jaar zo oud bent als je oudst geworden ouder.

Negenenvijftig werd mijn moeder, ze hield het zeven jaar langer vol dan pa, met mijn vierenveertig lentes zit ik dus eigenlijk al in de winter van het leven van mijn ouders, hopelijk snapt u dit schema. Omdat ik geen kinderen en nauwelijks nog familie heb, voelt mijn bestaan in deze jachtige stad soms wat overbodig. 

Merkwaardig genoeg weerhouden vooral de hoge traktatie-eisen op scholen mij ervan mijzelf alsnog voort te planten. Telkens als ik mijn vriendin in de weer zie met glutenvrije, lactose-arme lekkernijen ter gelegenheid van de verjaardag van een van mijn twee bonuskinderen, denk ik: ‘Hieraan kan ik mij niet conformeren, voor zulke steriliteit is het leven te kort’.

Met het risico dat u allergisch bent voor mijn zielenroerselen of er niet op zit te wachten, probeer ik mijn Door Een Mens Geschreven Stukken Tekst voortaan zo anti-steriel mogelijk te schrijven.