Ed Knegtel - RTV Utrecht toonde onlangs mooie beelden van zo’n honderd jaar geleden, niet ingekleurd. Mannen met hoge hoeden in koetsen met paarden ervoor. Hordes jonge kerels met petten, met de benenwagen onderweg naar en van de fabriek. Verschil moest er toen al zijn. Weinig vrouwen op straat, de reden laat zich gemakkelijk raden. 

We zien een onherkenbaar stationsplein, lang vóór Hoog Catharijne. De problematiek onder het Bolletjesdak kon je toen niet uitleggen. Politici werden nog met 'excellentie' aangesproken. De tijd van ‘Doe eens normaal, man’ en ‘Doe lekker zelf normaal’ kon niemand voorspellen. 

Blikkerende beelden wanneer de camera over de singel glijdt, die tot 1968 helemaal rond liep. Voortschrijdend inzicht gebood destijds dat het met rondjes varen gedaan moest zijn. Vanaf de Bemuurde Weerd tot aan het Militair Hospitaal (nu hotel Karel V) werd zoveel zand gestort dat ik vermoed dat de gehele Utrechtse Heuvelrug inmiddels gemiddeld een meter lager ligt, stiekem. 

Ton van den Berg berichtte op Nieuws030 dat de gemeenteraad toen met 29 tegen 8 vóór stemde. Hoe méér verkeer in de stad, hoe dynamischer, zó werd er gedacht. Nu lopen de bekeurslagers als aasgieren rond en is iedere gedesillusioneerde autobezitter die vertrekt er één minder. En in 1968 moest de Summer of Love nog beginnen… 

We glijden langzaam de zeventiger en tachtiger jaren binnen. De maatschappij was sterk verzuild; als protestant haalde je geen melk bij de katholieke melkboer. Tegenwoordig zijn we maar wat druk met die ene, nieuwe zuil. Er waren net zoveel (lees: weinig) politieke partijen als zuilen. Daar verlang ik wel eens naar terug. 

Andere tijden, terug naar de onze. In Utrecht leven 172 nationaliteiten min of meer samen. Die zwart-witbeelden van een eeuw geleden zijn volledig ingekleurd. Zou het nog honderd jaar duren voordat er minder zwart-wit gedacht wordt?