Ed Knegtel - En toen, zowaar, won de natuur een keer. De verbreding van de A27 bij Amelisweerd gaat niet door. Het bos mag blijven staan. Decennialang lag er een liniaal overheen, maar de Kromme Rijn laat zich niet in een spreadsheet rechttrekken. Goed dat het groen een keer van het grijs wint. De natuur heeft al zo vaak en zo veel verloren.

Ik stel mij voor dat het zó ging, aan de keukentafel op de boerderij. De bankmeneer een grijzemuizenman pur sang. Een grijs Terlenka-pak - zijn beste tijd gehad; de messcherpe vouw alleen op het onderbeen. 1 Meter 70, een ondefinieerbare kleur haar. Zo’n man die in een misdaadprogramma op tv op basis van zijn specificaties niet gevonden wordt.

Nadat vader het woord nam, schoof de zoon besmuikt de bouwtekening over tafel. Bankman: “O, maar die stal kan best nog wat groter. Als wij nou...”  De Raiffeisen Boerenleenbank was ruimhartig. De boerenzoon kreeg visioenen van de ranch van zijn oom, in het verre Amerika. 

Natuurlijk is het absurd dat Nederland na de V.S. de grootste voedselexporteur is. Ons landje is 250 keer kleiner. Uiteraard moet er in de buurt van natuurgebieden anders geboerd worden. Inventieve landbouwers zijn alvast begonnen. ‘Back to the eighties’ de veestapel naar buiten – dat schijnen die beesten prettig te vinden. In 1986 kwam de snelweg door Amelisweerd er; actievoerders drongen de kapbreedte van het tracé tot éénderde terug.

De bank die groot is geworden door onze lucht-, water en bodemkwaliteit klein te rekenen, heeft een megalomaan hoofdkantoor aan de Croeselaan. Utrechters noemen het architectonische hoogstandje ‘de Verrekijker'. Zoals in dit land natuur en landschap vernaggeld zijn door het Grote Geld, valt in de categorie ‘niet te filmen’. 

Geld en macht corrumperen. Wij wachten in Utrecht geduldig af tot ze weer over de verbreding van de A27 beginnen.