Frans de Jonge - De afgelopen week deed ik weer mijn vaste ronde en de laatste poster van dit jaar is nu op zijn plek. Die kwam met lijst en al op de muur bij De Pers op de Wittevrouwenstraat. Dat is niet een koffietentje in het gebouw van een voormalige drukkerij, maar een echte levensmiddelenwinkel.

Ze verkopen er vers, blik, flesjes en gedroogde kruiden. Volgens Rob hebben ze alles wat je in een recept kan tegenkomen. De Pers heeft ook een andere vestiging, in de Kanaalstraat.

Veel buurtbewoners zijn blij met weer een echte winkel hier, en geen lunchroom, koffietentje, of kapper. Voor mij ook handig, want dan kan ik als ik de poster vervang ook nog even m’n sambal aanvullen, of nog even iets anders voor in de keuken kopen.

De laatste poster van dit jaar is een van het Zuidelijk Toneel met een voorstelling in de Stadsschouwburg. Een last-minute-opdracht die ik nog net voor m’n kerstvakantie heb kunnen uitvoeren. 

In dit pand zat tot voor kort kopieerwinkel Graphotech. Toen die daar nog zat, kwam ik er ook om m’n posters op te hangen. Toen op de toonbank, trouwens, met plakband.

Nadat ik een beetje bekend raakte met de zaak, en dan voornamelijk met Ingmar, de werknemer die ik meestal sprak, hing ik er voornamelijk posters van klassieke concerten op. Ingmar was namelijk operazanger, en heeft toen zelfs in Wenen gewoond. 

Trots vertelde hij hoe hij als kind ooit Maria Callas hoorde zingen. En om mij op te voeden in de kennis van klassieke muziek vertelde hij ook welke uitvoering van een muziekstuk ik moest opzoeken. Ik heb het wel eens geprobeerd, maar kwam toch weer snel bij m’n oude muzieksmaak terecht.

Posters van klassieke concerten voor het grote publiek, zoals die van de gebroeders Jussen, die had hij toch liever niet.

De postervoorkeur van De Pers moet ik nog ontdekken. Ik ben benieuwd.