Binnendijk - Rollatormensch

Dik Binnendijk – Vlak voor mijn neus staat het: ‘gerookte ossenworst’. Ossenworst op zich ken ik wel, maar ‘gerookte ossenworst’ niet. Ik realiseer me dat ik deze tekst wellicht alleen heb gezien omdat ik op mijn rollator zit.

Slager Stefan van de Natuurslagerij Van der Zande helpt nog een andere klant op de vrijdagse Biologische Boerenmarkt op Vredenburg. Omdat ik niet zo lang kan staan, ga ik altijd zitten op mijn rollator als ik moet wachten. En dat geeft toch een heel ander perspectief op de wereld.

Als ik wat wankelend was blijven staan, had ik wellicht deze ossenworstvariatie niet gezien. Die rollator is het hulpmiddel dat ik nu alweer een paar maanden gebruik.

“Lang niet gezien,” zegt Stefan. “Dat klopt,” zeg ik. Ik bedenk me dat Stefan de laatste van mijn vaste marktlieden is, waar ik nog niet langs ben geweest, sinds ik weer zelf mijn boodschappen kan doen. Dus ik leg hem uit wat er met mij aan de hand was. Dat kan want ik ben nu nog de enige klant.

“De reden is dat ik in maart negen nachten in het Diakonessenhuis aan het infuus heb gelegen omdat ik te veel streptokokken - dat zijn bacteriën - in mijn bloed had. Daarna moest ik thuis verder ‘uitzieken’. Ik ben eerst nog een week verbonden geweest aan een mobiel infuus en slikte daarna een maand antibioticapillen."

"Loslopen kon ik op een gegeven moment niet meer. Nu loop ik in huis en vooral buiten achter de oude rollator van mijn moeder. De afstanden die ik kan afleggen worden gelukkig steeds groter. En zoals je ziet, doe ik ook weer zelf mijn boodschappen. De vorige twee weken was je nog met vakantie....”

Natuurlijk koop ik een stukje gerookte ossenworst en verder in totaal voor 44 euro aan vleeswaar. Het meeste gaat de diepvries in.

Nu ik veroordeeld ben tot de wereld van een rollatormensch kom ik problemen tegen, waar ik tot nu toe niet zo bij stilstond. Veel straten in Wijk C waar ik woon, zijn ‘romantisch’ bekleed met klinkers; ook de stoepen. En dan ga je de grijze stoeptegels echt missen als je met je rolkarretje over de straatklinkers rammelt en trilt.

Zo is de Willemstraat een echte rammelramp. Op het stoepgedeelte zijn de klinkers wat ‘gladder’ gelegd, maar daar blokkeren fietsen, terrasjes en andere obstakels regelmatig het looppad, zodat je toch weer de weg op moet. Sinds ik zelf achter de rollator loop, snap ik de ergernis van andere rollator- en kinderwagengebruikers als ze weer eens om een obstakel moeten slalommen.

Een ander probleem. Onlangs moest ik door het winkelgebied Hoog Catharijne (HC) naar het Centraal Station. Hoe kom ik in het HC op 1 hoog? Via de (rol)trap is geen echte optie, maar waar zijn de liften? Ik kan me niet herinneren die ooit gezien te hebben. Ik heb ze tot nu toe ook niet nodig gehad.

Bij de roltrappen in de Smakkelaarshoek naar het Stationsplein is een lift. Net zoals beide roltrappen doet die lift het vaak niet. Waar zijn ze in het winkelgebied zelf? Via de HC-website zie ik dat er twee liften zijn.

In de Stadskamer (het water van de Singel loopt onder dit binnenplein door) is de lift naast de toegang ‘To the boats’ van Schuttevaer Rondvaarten. De andere lift is in de Zuidpassage (HC-ingang bij Achter Clarenburg) naast de New Yorker, een kledingzaak waar tot begin 2024 nog Perry Sport zat.

Ik ga in de Stadskamer naar boven, doe mijn ding op het station en keer met dezelfde lift weer terug naar het 0-niveau. De deur gaat open en ik zie Annie met rollator klaarstaan om naar boven te gaan. Ze woont bij mij in de straat en heeft haar loophulp op wielen al een paar jaar. Ze loopt er veel sneller mee dan ik. Na een kort praatje gaat zij naar boven en ik rol weer naar huis. Ja echt, achter een rollator leer ik m’n stad weer op een andere manier kennen.